مسلط بر آنان باشد بلكه مىخواهد به اقامهء حكم خداوند و قسط بپردازد . همچنين صاحبان اين نظريه به خطبهء امام ( ع ) در روز عاشوراء استناد مىكنند كه آن حضرت خطاب به كوفيان كه براى آن حضرت نامه‌ها نوشته و نزد ايشان سفيرانى فرستادند و در نهايت به ايشان نيرنگ زدند ، مىفرمايد : « . . . مرگ و اندوه بر شما باد اى جماعت ! آنگاه كه با شوق و اشتياق ما را به يارى طلبيديد و ما بدون درنگ به يارى شما شتافتيم به روى ما شمشيرهايى را كشيديد كه در بيعت ما بود و آتش را عليه ما برافروختيد كه آن را ما براى دشمنان خويش و دشمنان شما افروخته بوديم . شما عليه دوستان خويش هم آهنگ شديد و دست دشمنانتان گشتيد بدون اين كه آنان عدالتى را براى شما آشكار كرده باشند و يا اميد و آرزوهايى نسبت به آنان در شما ايجاد شده باشد و بدون اين كه كار خلافى از ما سر زده و يا در رأى و نظر ما ضعف و خطايى ايجاد شده باشد » . « 1 » اين خطبه نيز دلالت بر اين دارد كه آمدن امام ( ع ) از مدينه به خاطر اقام حكم الله در زمين و در نتيجه درخواستى بوده

--> ( 1 ) - الاحتجاج ، ج 34 : 2 ؛ بحار الانوار ، ج 8 : 4 ، باب 37 و تاريخ مدينهء دمشق ، ج 219 : 12 .